Vandaag is Anabel Joksch te gast op het prachtige Noordzee-eiland Juist. Zij spreekt met Stefan Danzer, die samen met zijn vrouw het Romantik® Hotel Achterdiek runt. Ontdek in deze aflevering hoe de unieke afhankelijkheid van eb en vloed het eiland Juist van het vasteland afsluit en er een bijzonder sprookjesland van maakt. Stefan Danzer geeft u de beste tips voor de reis erheen (van schip tot eilandvliegtuig) en de vijf dingen die u op het autovrije eiland Juist – het rijk van de paardenkoetsen – absoluut hebt meegemaakt moet hebben, van een wadwandeling tot de Oost-Friese thee-ceremonie.

Hotel ontdekken

Anabel Joksch

Hartelijk welkom bij Romantik® Travel, de podcast van de Romantik® Hotels en Restaurants. Fijn dat u weer heeft ingeschakeld. We zijn vandaag te gast op het prachtige eiland Juist bij Stefan Danzer. Stefan Danzer is al jarenlang op het eiland Juist en runt samen met zijn vrouw het Romantik Hotel Achterdiek. Hartelijk welkom, Stefan.

Stefan Danzer

Hallo. Fijn dat u hier bent. Ja, we zijn blij en gelukkig dat u weer de weg naar ons hebt gevonden. We liggen toch een beetje ver weg van de grote wijde wereld, en dat maakt ons bijzonder. En ja, fijn dat u hier bent en fijn dat we aan dit format mogen meedoen.

Anabel Joksch

Ja, een beetje ver weg van de normale wereld – dat is nou juist het eilandleven, en daarom komen de meeste gasten eigenlijk ook naar het eiland. Ik ben zelf gisteren hierheen gereisd, met een korte vlucht, en dat was een belevenis. Want na aankomst ben ik verder gegaan met de paardenkoets. Hoe reis je nu het beste aan? Welke mogelijkheden zijn er als ik besluit vakantie op Juist te vieren?

Stefan Danzer

Dus de klassieke toerist, denk ik, neemt altijd ook het hoofschip. Dat is de grote Frisia, waar we meerdere schepen tot onze beschikking hebben, afhankelijk van de drukte van de toeristen. Dat duurt ongeveer anderhalf uur, vaart heel ontspannen over het Wad, heeft iets van het tot rust komen na misschien een stressvolle autorit en hoort gewoon bij de vakantie. Niettemin moet gezegd worden dat er veel veranderd is, ook wat betreft de reismogelijkheden. Naast de vlucht die u net noemde en die er natuurlijk al heel lang is, hebben we nu sinds drie jaar deze kleine eilandflitzers. Dat zijn snelle boten die ongeveer tien personen kunnen meenemen en binnen twintig tot vijfenveertig minuten hier naar Juist kunnen varen. Die zijn ook afhankelijk van eb en vloed, maar dan binnen een groter tijdsvenster. Dat is leuk, maar heeft natuurlijk niet die charme van relaxed hierheen deinen en misschien nog een kop koffie erbij drinken; het richt zich meer op efficiënt aankomen. En vliegen is ook spannend, vijf minuten – je ziet wat van boven. In principe is het veel te snel voorbij, en dan heb je toch weer een half uur een paardenkoets voor je. Al kun je dan wel al een vinkje achter de lijst zetten: paardenkoets rijden is dan al afgevinkt. Dus voor ieder wat wils.

Anabel Joksch

Voor onze luisteraars misschien ter uitleg, omdat niet iedereen het zal weten: afhankelijk van eb en vloed, wat betekent dat?

Stefan Danzer

Precies. We zitten hier in de Noordzee in het Oost-Friese Waddengebied, liggen hemelsbreed helemaal niet ver van het vasteland, en toch moet het schip hier zo’n zestien kilometer afleggen. Afhankelijk van eb en vloed betekent dat de Noordzee hier heel uitgesproken eb en vloed heeft. Dat wil zeggen: het Wad valt echt droog. Dan is er helemaal geen water meer, alleen slik en wad. En het schip moet zich aanpassen aan de natuurlijke vaargeul. Dat betekent dat doordat het hoogwater sedimenten aanvoert en weer terugvoert, er verschillende geulen ontstaan. Die zijn uitgesproken of minder uitgesproken, en het schip volgt die geul om uiteindelijk onze haven te kunnen binnenvaren. Die wordt ook elk jaar opnieuw uitgezet of meerdere keren per jaar met zulke kleine berken. Die geven de kapitein dan de richting aan waarin hij moet varen. En afhankelijk van hoe dat verschuift, is dat steeds anders. En tussen één vijfien en bijna twee uur is dat in de loop der jaren al veranderd.

Anabel Joksch

Dus een voortdurend veranderende route voor het schip. Ook best spannend. Ik denk dat de een of ander dat ook nog helemaal niet heeft opgemerkt of geweten. Maar goed: eiland is eiland. Of ik nu op vakantie ga naar Juist of naar Norderney of een van de andere eilanden, eiland is eiland, of is Juist toch iets anders?

Stefan Danzer

Daar zou ik fel tegenin gaan. Ik denk dat eiland inderdaad wel op eiland lijkt. Je zit in een gemeenschap op zichzelf. Je bent niet direct bereikbaar. Dat maakt het overal gelijk of vergelijkbaar. Maar Juist is toch heel speciaal. Ten eerste hebben wij de absolute afhankelijkheid van eb en vloed. Norderney of Baltrum, Langeoog hebben de mogelijkheid om meerdere keren per dag verbonden te zijn. Wij zeker niet. Dat betekent dat het hoofschip, of eigenlijk het schip, één keer per dag vaart, maximaal twee keer. Daardoor zijn er bijna geen dagtoeristen. Alleen eens in de drie weken voor drie dagen is dat mogelijk, de rest van de tijd niet. Daardoor is de drukte op Juist gewoon anders dan bijvoorbeeld op de andere eilanden. Daarnaast zijn wij het sprookjesland. Dat is een filosofie, of dat zien wij ook zo. We hebben zeventien kilometer wit, fijn zandstrand. We hebben niet één enkele strekdam. Strekdammen zijn bouwwerken die de golven moeten breken. En doordat Juist van west naar oost is georiënteerd, zeventien kilometer lang is en relatief weinig aanvalsoppervlak voor de stormvloed heeft, hoeven we deze bouwwerken voorlopig tenminste niet te hebben, en dat maakt ons uniek. En ja, sprookjesland – het licht, de zonsopkomsten en zonsondergangen zijn onbeschrijfelijk mooi. En ja, daarom. We zijn gewoon anders.

Anabel Joksch

Sprookjesland is heel, heel mooi. Als je niet alleen vakantie op het eiland viert, maar hier ook woont, dan heeft het leven waarschijnlijk een paar uitdagingen voor je in petto. Onze luisteraars zijn vast benieuwd wat dat zo bijzonder maakt en wat de dingen zijn die werkelijk heel anders zijn dan op het vasteland.

Stefan Danzer

Ja, we moeten denk ik meer plannen. We kunnen minder spontaan zijn. Dat heeft voor- en nadelen. Als je bijvoorbeeld naar de dokter moet, dan moet je naar het vasteland. Daarvoor moet je een plan hebben, het juiste schip pakken, het juiste tijdsvenster hebben om die afspraken ook te halen. Dus misschien wat meer voorbereiding, wat meer planningswerk. Je raakt er echter aan gewend, tenminste als je hier permanent woont. Aan de andere kant is natuurlijk het enorme, enorme voordeel: wij ervaren die stress niet. Wij hebben dat autoverkeer niet. Wij zijn een autovrij eiland. Wij hebben dat geluid van autoverkeer niet. We hebben dus echt een zeer rustige en geaarde manier om met de natuur en de mensen hier om te gaan. En ons ritme is eigenlijk het geklapper van paardenhoeven. Door het autovrije karakter doen we hier alles met paard en wagen. Zowel het vervoer van mensen van bijvoorbeeld het vliegveld naar het dorp, of de rit langs het strand naar de Bill, als ook het goederenvervoer. Of het nu bouwmateriaal, levensmiddelen of dranken zijn, alles komt met paard en wagen. En dat hoefgeklapper is zo die typische, de typische geluidsomgeving die we hier op Juist hebben. En dat geeft ons een beetje het tempo aan. Het is gewoon gelijkmatiger, heel langzaam. En dat is denk ik ook wat de eilander en de Oost-Fries zo typeert: dat geaarde, rustige.

Anabel Joksch

Heel mooi. Ik denk dat er gewoon een beeld in je hoofd wordt gemaakt. Dit is puur onthaasten. Welke vijf dingen moet je – of moet men, op het eiland moet je waarschijnlijk helemaal niets – maar welke dingen moet je absoluut gezien of beleefd hebben?

Stefan Danzer

Dus een goede vraag: moet je dit of moet je dat. Ik denk dat dat misschien wel het grootste is wat Juist kenmerkt. Je hebt niet die lijst met alles wat je móét doen en je komt gestrest thuis, maar je kunt ook gewoon eens niets doen zonder schuldgevoel. Dat is wat de gasten ons teruggeven. Niettemin zijn er natuurlijk geweldige dingen die je zou moeten beleven en kunt beleven en die we ook aanraden. En op de eerste plaats staat, wat ik net al noemde, de koetsrit naar de Bill, natuurlijk ook per fiets of te voet. Dat is zeven kilometer bij ons vandaan. Dat is de domein aan de westkant, een boerderij waar je kunt stoppen. Het is een zelfbedieningsrestaurant, maar met geweldige gerechten en dranken. Alles wordt vers bereid en het is gewoon de moeite waard om erheen te gaan of te lopen. Daar kun je ook om de punt heen lopen, die verandert elk jaar door het getij. En ja, even aanleggen bij Familie Ahrens is gewoon een droom. Dan moet je beslist, en dat maakt ons Nationaal Park juist uit, een wadexcursie doen. Daar hebben we wadgids Heino, die ver buiten de grenzen bekend is, omdat hij veel op radio en televisie te zien was, ook in het programma met de muis en andere dingen is verschenen en altijd heeft gewaarschuwd, respectievelijk heeft gepleit om het Waddengebied te beschermen en het dus ook als nationaal park te hebben. Het Nationaal Park Huis zelf is een instelling die er aan de kust meerdere keren is. Zij bieden ook wadwandelingen aan, en beide zijn aan te raden en gewoon een belevenis. Onder andere zijn er ook uitgebreide tochten met het opkomende tij, waarbij je echt het wad ingaat en vervolgens voor het tij uitloopt om deze brute natuurkracht live te ervaren. En dat duurt vier tot vijf uur en is echt een ervaring die je waarschijnlijk nooit meer vergeet. Dan denk ik dat zo’n Oost-Friese thee-ceremonie altijd een goed idee is, iets wat je gewoon eens moet doen, ook als je koffiedrinker bent. De Oost-Friese thee is gewoon leuk. We werken nauw samen met Thiele, Thiele-Tee in Leer. Zij maken een geweldige Oost-Friese melange. En dan met Kluntje, room, de "Wölkchen" die je met het kleine schepje erin doet. Dat is toch iets bijzonders en maakt gewoon plezier. We hebben daar ook een klein theehuis, zowel in het dorp als in het Log [Lage], waar je kunt stoppen en precies van die theeceremonie kunt genieten. Natuurlijk ook bij ons in het hotel. Ja, een luie dag in de strandstoel, als het weer meezit, hoort er absoluut bij. De strandstoelen staan er. We hebben op die zeventien kilometer weliswaar niet overal strandstoelen, maar wel in de meeste delen. Soms met hond toegestaan, soms zonder hond. En om dan gewoon de tijd te nemen en een boek te lezen, dat is gewoon fijn. Ja, en we zijn hier in Ostdorf, dat wil zeggen in het oostelijke deel van het eiland. En daar sluit direct het Otto-Lege-Pfad op aan. Het begint bij de Goldfisch-Teich, dat is zo’n klein meertje waar ook echt een paar visjes in zitten. Je kunt er niet zwemmen, maar het is een mooi uitstapje met bomen eromheen, dus bijna een beetje bos. En daar is nu een natuurleerpad aangelegd, het heet Otto-Lege-Pfad. Otto Lege was een voormalige eilandschoolmeester die zich sterk heeft ingezet voor natuur en natuurbescherming. En daar vind je een windharp, een zonnewijzer, een resonantiebekken, dus verschillende stations waar je natuur en dingen kunt beleven. En het is gewoon leuk om daar door de duinen te lopen. Was dat al vijf?

Anabel Joksch

Ik heb niet meegeteld, maar het was zeer, zeer spannend en vooral heel gevarieerd. Precies, dus je hebt echt genoeg te doen voor meerdere dagen en als de dag ertussen gewoon een chilldag is, dan is dat volgens mij ook goed. Ja, heel, heel mooi. Klinkt heel spannend. Onze luisteraars kunnen in de show notes via het Romantik Hotel Achterdiek, via romantikhotels.com en ook via het eiland Juist nog meer te weten komen. We blijven nog even op ontdekkingstocht en willen natuurlijk ook wat meer weten over het Romantik Hotel Achterdiek. En misschien beginnen we daar eens mee: als ik met de veerboot naar Juist kom, dan zie ik het Achterdiek al. En ik denk dat daar ook al een beetje de filosofie van het hotel begint. Misschien kun jij onze luisteraars daar eens mee nemen in wat jullie hier uitdragen of wat jullie hier als filosofie willen laten zien.

Stefan Danzer

Ja, graag. Daar kan ik wel wat over vertellen. Dus van wat je net beschreef: ja, je vaart met het schip en kunt als eerste grote bouwwerk de grote gevel zien die je op Juist aan de wadkant ziet. De wadkant is dus de zuidkant. Die gevel was, ja, onze spa, en het hotel zelf staat hier al heel lang. Het was destijds een hotelfamilie, echt een grandhotel met zilveren bestek. Het was werkelijk van het fijnste: Christofle-wagens voor kaas, flambagewagens. We hebben nog veel dingen in de kelder staan die de oude traditie laten vermoeden en dat grandhotel in gedachten beelden laten ontstaan. Dit hotel functioneerde hier lange tijd als grandhotel en raakte toen uit zijn tijd, waarna het ook in het faillissement werd verkocht. En de hotelfamilie Papst kon het toen kopen. En de middelste dochter, toen geboren Papst en mevrouw Kosmann, heeft het hotel in 1970 samen met haar echtgenoot omgedoopt tot Hotel Achterdiek, gerenoveerd en gemaakt tot wat het vandaag de dag is. En sinds meer dan zesentwintig jaar zijn wij nu Romantik Hotel. En dat is ook precies dezelfde periode waarin wij, dus Gabi en Stefan Danzer, hier in huis zijn. In het jaar dat wij kwamen, was net de presentatie: we zijn nu, of worden vanaf nu, een Romantik Hotel, en we hebben ons bij die samenwerking aangesloten. En die filosofie volgen we sindsdien. En ik denk ook dat wij een bij uitstek geschikt huis zijn, waar die filosofie ook echt wordt geleefd. De haven zelf bestond vroeger nog niet, dus toen Hotel Claassen hier stond, was er geen haven zoals nu; die is in het Waddengebied aangelegd. Vroeger was er in het Waddengebied een aanlegsteiger, waarbij een eilandtrein... dus de gasten moesten van het schip naar die steiger, daar overstappen op een eilandtrein en vervolgens van de eilandtrein naar het dorp, naar het dorpscentrum rijden. Dat was geweldig; daar stonden dan de toeristen die er al waren en zongen het lied: "Oh, wie blass, oh, wie blass!" Dus degenen die aankwamen waren natuurlijk wit, en degenen die er al waren, waren al gebruind door de zon. Dat was een mooie, geweldige, oude traditie. En dan zag je het hotel wel, maar niet zoals nu mogelijk is, namelijk dat je relatief dicht langs de kust of langs het eiland vaart. Ja, zoals gezegd: Hotel Achterdiek is sinds '70 Hotel Achterdiek, sinds 1996 Romantik Hotel Achterdiek en sinds 2014 onder leiding van de familie Danzer. En dat doen we nu in het negende jaar en daar zijn we erg trots op en heel blij mee.

Anabel Joksch

Terecht. Jullie hebben hier een prachtig hotel. Het straalt een geweldige taal uit. Een fijn team ook. Bovendien hebben jullie direct bij het hotel, ik weet niet hoeveel vierkante meter tuin en open ruimte, dus iets waar je je ook kunt terugtrekken en gewoon in de strandstoel van een drankje kunt genieten.

Stefan Danzer

Precies, dat typeert ons huis. Vierkante meters kan ik nu niet noemen, maar bij ons is alles heel individueel en kleinschalig. Dat wil zeggen: je hebt veel individuele mogelijkheden om te liggen, te zitten in de schelp, strandtent, in de tuin, in de strandstoel. Er is dus nooit een groot vlak waar je als haringen naast elkaar ligt, maar altijd kleine, individuele mogelijkheden. Hetzelfde geldt in de hal, in de Jüster Heimat, dus de ruimte achter de bar. Je hebt altijd de mogelijkheid om individueel voor jezelf te zitten en te genieten.

Anabel Joksch

Dus ook weer voor ieder wat wils: ruimte en tijd hebben om je terug te trekken, alleen te zijn, te kiezen wanneer je wat wilt doen. Dat is echt luxe. Dat kun je hier in het Achterdiek zo ervaren. Een van de mooiste herinneringen aan de tijd hier in het hotel, is dat een moment waarop iets misging, of is het een moment waarop iets is ontstaan? Wat is zo de mooiste herinnering?

Stefan Danzer

Ik denk, als ik er zo over nadenk, is het niet dat ene punt dat je kunt uitlichten. We hebben veel geweldige ervaringen, natuurlijk ook moeilijke periodes – in 26 jaar ontkom je daar niet aan. Voor ons waren de oudejaarsavonden altijd het hoogtepunt. Je deed ongelooflijk veel om die avond zo bijzonder mogelijk te maken. De druk valt van je af als het menu geslaagd is. Dat is eigenlijk altijd de mooiste dag van het jaar, waarop je gewoon tevreden en echt gelukkig bent en zoiets bijzonders hebt gecreëerd. En de sfeer is goed, en de feedback van de gasten is goed. En je beoordeelt de dag zelf ook positief en goed. Dat is eigenlijk elk jaar opnieuw het hoogtepunt waar je naar uitkijkt. Daarnaast zou ik vooral willen noemen dat we in deze zesentwintig jaar natuurlijk ook privé, van jong verliefd tot een gezin met twee kinderen, veel verschillende fases in ons leven hebben gehad, en het mooie hier was dat dat allemaal altijd heeft gefunctioneerd. We konden hier altijd zijn met een goed gevoel, en het hotel, het werk en ons leven konden zich goed op elkaar afstemmen, en daar konden we altijd goed mee omgaan. En nu zijn onze kinderen het huis uit. En kunnen we ons de komende tien tot vijftien jaar van ons werk nog eens echt volledig geven, en dat is mooi.

Anabel Joksch

Hotelier uit passie.

Stefan Danzer

Precies.

Anabel Joksch

En bij de hotelier of bij jullie hoort dan natuurlijk ook een team dat precies hetzelfde wil, dat ervoor zorgt dat de gasten hier een geweldige tijd hebben. En daar hebben jullie volgens mij ook een eigen podcast over gemaakt. Wil je daar misschien iets over vertellen?

Stefan Danzer

Ja, dus podcast. Wie maakt er allemaal een podcast? Moeten wij ook een podcast hebben? Willen we dat überhaupt? Kunnen we dat überhaupt? Veel vraagtekens. In principe stonden we op een gegeven moment op het standpunt: je moet niets onuitgeprobeerd laten. Ten eerste. En ten tweede is het een stukje van een puzzel, dat uiteindelijk samen het grote geheel vormt. Ja, onze uitdaging was zowel de band met de gasten. Dat wil zeggen, we hadden vroeger wekelijks een receptie met prosecco, waar mijn vrouw en ik met de gasten "geschnackt" hebben, dus een praatje hebben gemaakt, en veel hebben uitgewisseld. Onze gasten hadden altijd veel vragen, juist over dit bijzondere eilandleven, over dit bijzondere werken op het eiland, en we vertelden dat altijd graag en goed. En door Corona viel dit concept twee jaar weg. Dat was voor ons moeilijk, omdat natuurlijk de feedback ontbrak, en voor de gast ook wat lastig, omdat we natuurlijk niet meer zo toegankelijk waren als we anders gewend waren. En daaruit is eigenlijk ontstaan dat je een podcast maakt om precies die vragen en die onderwerpen te behandelen, om mensen gewoon de mogelijkheid te geven direct mee te doen en direct deel te nemen aan wat er gebeurt. Aan de andere kant is natuurlijk de uitdaging om goede medewerkers te krijgen steeds belangrijker en steeds lastiger. En ook daar denken wij: een advertentie in de krant of op een online medium is wel goed en moet ook. Niettemin breng je daarmee niet de emotie over van wat hier gebeurt, wat je hier te wachten staat, wat hier bijzonder is en waarom je misschien juist voor deze plek kiest. En daarvoor was het medium podcast eigenlijk perfect, omdat je precies dat kunt overbrengen, omdat je kunt vertellen over het vuur en de passie die je altijd in jezelf draagt, en misschien de een of ander aansteekt. En zeker, we krijgen daarna niet tien sollicitaties op het huis, maar niettemin krijg je feedback, krijg je van verschillende mensen een reactie en voel je hoe dingen zich toch kunnen ontwikkelen, hoe dingen toch kunnen gebeuren. En dat is geweldig. En ja, na de eerste tien opnames moet je zeggen: het kan ook leuk zijn.

Anabel Joksch

Dus we linken graag naar de Klönschnack.

Stefan Danzer

Klönschnack, precies. Inderdaad.

Anabel Joksch

Dat is jullie podcast. En misschien heeft de een of ander zin om daar ook eens naar te luisteren. We zouden nu nog een half uur over Juist kunnen praten. Er is zoveel wat Juist te bieden heeft, en ik denk dat met name thema’s als Slow Food, waarin jullie je hebben gevestigd, alleen al een uitzending waard zijn. Dan zijn er onderwerpen als natuurbescherming, vogelsoorten, het Waddengebied. Er is zoveel waarover we nog zouden kunnen praten. Mijn voorstel zou zijn: laten we gewoon nog een keer of misschien zelfs twee keer afspreken en dieper ingaan op bijvoorbeeld het thema Slow Food, dat willen we denk ik als volgende oppakken en onze luisteraars daar een beetje warm voor maken: Slow Food, niet alleen hier in het Achterdiek, maar in het algemeen, dat is vandaag de dag natuurlijk echt iets wat in de trend ligt. We zitten hier vandaag op Juist. Het is een prachtige dag, er wordt 22 graden voorspeld. Tot slot, wat zou Stefan Danzer vandaag doen als hij niet hoefde te werken?

Stefan Danzer

Ja, dus precies, het werk is er zeker en daar kijk ik ook naar uit. Vandaag is het zaterdag, ons galamenu, dat is voor ons in mijn keuken een heel bijzondere dag, omdat we dan gewoon geweldige gerechten bereiden en geweldige producten verwerken. Niettemin hebben we een lunchpauze, en ik ook. En dan zit ik meestal met een koffie in de strandstoel in mijn tuin en geniet ervan dat het weer mooi is, de vogels fluiten. En ja, dan laad ik mezelf weer op voor de avondservice.

Anabel Joksch

Dat klinkt echt heel geweldig. Aan onze luisteraars wil ik nogmaals meegeven om op RomantikHotels.com of ook op de website van het Romantik Hotel Achterdiek wat meer over het huis en over het eiland te ontdekken. Voor vandaag zeggen we hartelijk dank. Vergeet niet onze podcast te abonneren, zodat u de volgende keer ook weer van de partij bent. Nogmaals hartelijk dank voor het mooie gesprek met Stefan Danzer. En hoe neem je in het noorden afscheid?

Stefan Danzer

Ja, afscheid nemen is eigenlijk vrij normaal. Dus begroeten zou eerder Moin zijn. Maar alstublieft maar één keer, twee keer zou al schnacken zijn.

Anabel Joksch

Hartelijk dank en tot de volgende keer.

Stefan Danzer

Tot de volgende keer. Dag.